Ameka wspaniała (Ameca splendens, Miller i Fitzsimons 1971) jest sporą, masywnie wyglądającą i bardzo żywą rybą z rodziny Goodeidae. Przy jej wielkości (samce 8 cm, samice do 12 cm) nikogo nie zaskoczy ich ogromna żarłoczność. Choć literatura twierdzi, że jest to gatunek przeważnie roślinożerny, bardzo chętnie przyjmują też pokarm zwierzęcy, np. skrobane mięso. Są tolerancyjne w stosunku do składu i temperatury wody. Nie mają problemów z pH 6,5-8,5 i temperaturą 20-30°C. W przyrodzie są narażone na różnice temperatur między dniem i nocą w zakresie 15-35°C. Ponieważ jednak - z powodu swej wielkości - potrzebują dużego zbiornika (min. 150 l), nie możemy im zapewnić zmian temperatur. Nigdy nie obserwowałem często wspominanej wady - obgryzania płetw innym wspólnie chowanym gatunkom, nawet w przypadku rasowych długopłetwych gupików Poecilia reticulata. Prawdopodobnie to zachowanie wynika z niedostatecznego lub nieodpowiedniego karmienia, ewentualnie stresu z powodu przerybionego lub zbyt małego zbiornika.

Po stosunkowo długiej ciąży (ok. 60 dni) samice rodzą 10-40 młodych, wyjątkowo więcej. Wielkość młodych zależy od wielkości samicy, a przede wszystkim od karmienia. Jeśli przeważają składniki zwierzęce, młodych jest więcej i są drobniejsze (ok. 1 cm). Jeśli karmimy głównie pokarmem roślinnym, młodych bywa ok. 10, ale są większe (do 1,5 cm). Wbrew temu, co znajdujemy w literaturze, dotąd nie zauważyłem kanibalizmu.

Ponieważ chodzi o ryby prawdziwie żyworodne, młode nie rozwijają się w otoczkach jajowych, a składniki odżywcze uzyskują z organizmu matki poprzez trofotenię (rodzaj "pępowiny", przez którą odbywa się odżywianie oraz wymiana gazowa - przyp. tłum.). Obecność trofotenii u świeżo narodzonego narybku świadczy o przedwczesnym porodzie. Samica, która ma absolutny spokój i nie jest w żaden sposób stresowana, rodzi młode aż po zupełnym zakończeniu rozwoju prenatalnego. Dlatego trofotenie odpadają w momencie, gdy młode opuszcza ciało matki (co jednak nie jest regułą u wszystkich przedstawicieli rodziny Goodeidae).

Ta dość duża żyworodka czuje się najlepiej w małym stadku (np. 2 + 5). Wówczas ryby nie są lękliwe, są swobodne i rozigrane, dostarczając hodowcy wspaniałego widoku srebrzyście lśniących łusek.